Modern hayatın görünmez baskılarından biri, sürekli mutlu olma zorunluluğudur. Sanki mutsuzluk bir eksiklik, bir bozuklukmuş gibi… Sosyal medya, reklamlar, motivasyon kitapları hep aynı şeyi fısıldar kulağımıza: “Mutlu ol. Hemen şimdi. Sürekli.” Oysa insan ruhu bu kadar tek çizgide ilerlemez. Çünkü insan dediğimiz varlık, sadece sevinçten ibaret değildir; hüzünle, kırgınlıkla, yalnızlıkla tamamlanır.

Mutluluk, tek başına anlamlı değildir. Onu kıymetli kılan, onun karşıtı olan duygulardır: mutsuzluk, kaygı, eksiklik hissi. Çünkü insan en çok, iyi hissetmediği zamanlarda düşünmeye başlar. Kendini sorgular, geçmişine döner, yönünü arar. Bu yüzden mutsuzluk bir çöküş değil, bir dönüşüm alanıdır. İçsel sessizliklerin, duraklamaların, “Ben ne yapıyorum?” sorularının yankılandığı yer tam da orasıdır.

Hayatta her şey mevsimliktir. Tıpkı doğada olduğu gibi, insan ruhunda da bahar kadar kış da lazımdır. Mutsuzluk, içsel bir kıştır belki. Ama o kış yaşanmadan, toprağın altında bir şeyler olgunlaşmaz. Bir şeyler ölmeden, yenisi yeşermez. Sürekli gülümsemek, sahte bir mutluluk maskesi takmak, ruhu yorar. Çünkü ruh, gerçekliği ister. Ve gerçeklik, sadece neşeyle değil, hüzünle de kurulur.

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 96. sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER