İnsan, doğduğu anda ne bembeyaz bir sayfadır ne de karanlık bir gölgenin sureti. İçinde hem ışığın kıvılcımı hem de gölgenin serinliği birlikte titreşir. Bu yüzden onu tek bir renge boyamak, tek bir hükümle tarif etmek eksik kalır. Ne bütünüyle iyidir insan, ne de baştan sona kötü. Daha çok, iki uç arasında salınan bir imkânlar bütünü gibidir.

Tarih boyunca insanı ya yüceltmek ya da mahkûm etmek isteyen anlatılar eksik olmadı. Kimi onu melek mertebesine çıkarıp kusursuzluk atfetti, kimi de zaaflarını büyütüp karanlık bir varlık gibi resmetti. Oysa insan, bu iki uç arasında ince bir köprüde yürür. Bir yanıyla merhamet edebilir, diğer yanıyla incitebilir. Aynı kalp hem affetmeyi bilir hem de kırılmayı. Bu çelişki, bir kusurdan çok insan olmanın kendisidir.

İnsanı asıl biçimlendiren, doğduğu andan itibaren içine karıştığı dünyadır. Aile, sokak, okul, gelenekler, korkular ve umutlar… Her biri, insanın hamuruna bir parça daha katar. Öğrendikleri, gördükleri ve yaşadıkları zamanla bir karaktere dönüşür. İyilik de kötülük de çoğu zaman bu yolculukta edinilir; kimi zaman bilinçli tercihlerle, kimi zaman farkına bile varmadan.

Toplum, insanın aynasıdır. Bu aynada kişi hem kendini görür hem de kendine benzemeye başlar. Değerler, normlar, beklentiler; hepsi insanın yönünü tayin eder. Fakat bu, insanın bütünüyle edilgen olduğu anlamına gelmez. Her birey, kendisine sunulanın ötesine geçme ya da ona teslim olma iradesine sahiptir.

Bir ömür boyunca biriken deneyimler, düşünceler ve duygular, sonunda bir mirasa dönüşür. Bu miras sadece maddi değildir; daha çok davranışlarda, sözlerde ve bakışlarda yaşar. İnsan, öğrendiklerini ve sahip olduklarını bir sonraki kuşağa aktarır. Böylece bir hayatın izleri, başka hayatların başlangıcında yankı bulur.

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 114. sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER