Çocuklarımızı okula uğurlarken artık zihinlerimizi eğitimleri değil, yüreklerimizi can güvenlikleri kemiriyorsa; ortada üstü kapatılamaz, ertelenemez ciddi bir sorun var demektir.
Okul saldırıları ve kontrolsüzce tırmanan bireysel silahlanma karşısında daha ne kadar sessiz kalacağız?
Bir sonraki acı haberi, yeni bir felaketi beklemek zorunda mıyız?
Bir zamanlar evlatlarımızı okula uğurlarken aklımızda sınavları, arkadaşları ve gelecek hayalleri vardı.
Bugün ise her anne babanın düğümlenen boğazında aynı korku var: “Çocuğum bugün okuldan sağ salim dönebilecek mi?”
Bir öğretmenin sınıfta kendi can güvenliğinden endişe etmesi, bir çocuğun okul koridorlarında başına gelebileceklerden korkması kabul edilebilir mi?
Okullar; silahın değil kalemin, korkunun değil umudun, şiddetin değil aydınlık geleceğin adresi olmak zorundadır.
Çocuklarımızın yaşam hakkını sorgulamak zorunda kaldığımız bir tabloda, artık durup düşünmenin değil, kararlılıkla harekete geçmenin zamanıdır!
Bireysel silahlanma, halı altına süpürebileceğimiz veya görmezden gelebileceğimiz bir mesele olmaktan çoktan çıktı.
Silahın bir güç göstergesi gibi sunulması, kontrol edilemeyen öfkenin şiddete dönüşmesi ve silaha erişimin bu kadar kolaylaşması hepimizin hayatını doğrudan tehdit ediyor.
Bir tartışma, bir anlık öfke patlaması…
Ve geri dönüşü olmayan, kapkaranlık bir son.
Bir insan hayatını kaybediyor, bir aile darmadağın oluyor, geride kalanlar ise ömür boyu dinmeyecek bir vicdan ve evlat acısıyla yaşamaya mahkûm ediliyor.
Ardından ne mi oluyor?
Belli basma kalıp kınamalar, resmi açıklamalar ve taziye mesajları…
Birkaç gün sonra gündem değişiyor.
Ta ki yeni bir ocağa ateş düşene, yeni bir acı haber gelene kadar!
Peki biz bu kısırdöngüyü ne zaman kıracağız?
Silah edinme ve ruhsatlandırma süreçleri en sıkı biçimde denetlenmeli, yasa dışı silahların dolaşımıyla tavizsiz mücadele edilmelidir.
Evlerdeki silahların çocukların erişemeyeceği şekilde muhafaza edilmesi yasal bir yükümlülük haline getirilmelidir.
Silahın bir tehdit ve korkutma aracı olarak kullanılmasına karşı en ağır yaptırımlar uygulanmalıdır.
Bir öfke anının ölümle sonuçlanmasını önlemek mümkünken, neden her defasında felaketin ardından gözyaşı dökmeyi bekliyoruz?
Okul girişlerindeki fiziki güvenlik önlemlerinin artırılması şüphesiz şarttır.
Ancak çözümü yalnızca okul kapısında aramak, sorunun kök saldığı zeminleri görmezden gelmektir.
Çocukların yaşadığı psikolojik ve sosyal sorunlar zamanında fark edilmeli, okullardaki rehberlik ve psikolojik danışmanlık hizmetleri niteliksel olarak güçlendirilmeli, akran zorbalığıyla kararlılıkla mücadele edilmeli, tehdit sinyalleri ciddiye alınarak aileler, öğretmenler ve emniyet birimleri arasında kopuksuz bir iş birliği ağı kurulmalıdır.
Şiddeti önlemek için felaket yaşandıktan sonra suçlu aramak yetmez.
Asıl idarecilik ve devlet aklı, riskleri önceden öngörmek ve gerekli müdahaleyi zamanında yapabilmektir.
Güvenlik, sadece kapıda bekleyen bir personelle değil; bütünlüklü, kararlı ve sürekliliği olan bir önleme politikasıyla sağlanabilir.
Yarın ne yaşanacağını kimse bilemez.
Ancak önlem alınmadığında risklerin felakete dönüşeceğini görmek için kahin olmaya da gerek yoktur.
Daha kaç okulun adı ağıtlarla anılmalı?
Kaç aile evlat acısıyla kavrulmalı?
Kaç çocuk korkuyla büyümeli ki bireysel silahlanmanın ve şiddetin önlenmesi için radikal adımlar atılsın?
Önlem almak için daha fazla can kaybını beklemek, kabul edilemez bir ihmaldir!
Devletin asli sorumluluğu yalnızca suç işlendikten sonra ceza kesmek değil; yurttaşlarının en temel hakkı olan can güvenliğini korumak ve şiddeti doğuran sebepleri ortadan kaldıracak politikaları hayata geçirmektir.
Bu mesele üç günlük sosyal medya gündemiyle geçiştirilemez.
Çocuklarımızın yaşam hakkı, yeni bir acı habere kadar rafa kaldırılacak bir konu değildir.
Bir anne babanın tek isteği; çocuğunu okula güvenle uğurlamak ve akşam ona sarılabilmektir.
Bir öğretmenin görevi; canını koruma kaygısı taşımadan öğrencilerine geleceği inşa etmeyi öğretmektir.
Bunlar birer lüks veya ayrıcalık değil, anayasal ve insani en temel haklardır.
Öyleyse sormaya devam edeceğiz.
Daha kaç can gitmeli ki bu tehlikeyi ciddiye alalım?
Daha kaç fidan toprağa düşmeli ki önlem almanın ertelenemeyeceğini anlayalım?
Çocuklarımızı okula korkuyla gönderdiğimiz, eve dönüşlerini endişeyle beklediğimiz bir hayatı normal kabul etmiyoruz, etmeyeceğiz!
Bugün sesimizi yükseltmek, silahlanmaya karşı en sert tedbirlerin alınmasını talep etmek zorundayız.
Çünkü yarın yaşanabilecek bir felaketin ardından söylenecek hiçbir süslü söz, kaybedilen bir evladımızı geri getirmeyecek.
Silahlanmaya dur deyin!
Çocuklarımızın hayatı, öğretmenlerimizin huzuru ve yarınlarımız için…
Yarın çok geç olmadan!
Saygılarımla…
Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 114. sayısından alınmıştır.
TEKİRDAĞ CANLI HABER
-->
