Kahkaha… İnsan sesinin en neşeli hâli. Duyduğumuzda içimizi ısıtır, bulaşıcıdır, hatta kimi zaman ilaç gibidir. Ama ne ilginçtir ki, insanın en güçlü kahkahaları çoğu zaman en derin ızdırapların ardından gelir. Belki de bu yüzden “büyük kahkahaların ardında ızdıraplı yıkımlar vardır” sözü, insan ruhunun en sade gerçeğini anlatır.

Görünene aldanmak kolaydır. Kahkaha atan birini gördüğümüzde “ne kadar mutlu” deriz, parlayan ışıklara baktığımızda “ne güzel parlıyor” diye düşünürüz. Oysa zahir —yani görünen— her zaman hakikatin kendisi değildir. Bir gülümsemenin ardında kırılmış bir kalp, bir başarının ardında tükenmiş bir ruh, bir gösterişin ardında derin bir boşluk olabilir.

Tekirdağ sokaklarında dolaşırken, cafelerde, barlarda, sokak aralarında yankılanan kahkahaları dinlediğimde aklıma hep bu gelir. Kim bilir o seslerin ardında kimlerin sessiz çığlıkları var? Kim bilir, o neşeli sofraların ardında kimlerin içsel yorgunlukları gizli? Biz çoğu zaman yalnızca zahir olana bakarız. Oysa hakikat batındadır, sessizlikte, derinlikte…

Hayatın sırrı, bakışımızı biraz daha derine çevirmekte gizli. İnsanları, olayları, hatta kendimizi bile yalnızca dış kabuğuyla değerlendirdiğimizde yanılırız. Gülüşün ardındaki gözyaşını, sessizliğin ardındaki fırtınayı fark edemeyiz.

Bir dahaki sefere birinin kahkahasını duyduğunda, hemen mutlu olduğunu varsayma. O kahkaha, içindeki acıyı bastırmanın bir yolu, ayakta kalabilmenin son çabası olabilir.

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 103. Sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER