Tekirdağspor, oldukça sancılı bir sürecin ardından gerçekleştirdiği kongrede yeni başkanını ve yönetim kurulunu seçti. Kulübün geleceğinin belirsizliğe sürüklendiği, neredeyse sahipsiz kaldığı bir dönemde, son anda da olsa birilerinin sorumluluk üstlenmesi son derece kıymetlidir.
Ancak asıl meselemiz şimdi başlıyor.
Tekirdağspor’un kurtuluşu yalnızca yeni bir başkanın seçilmesinde, varlıklı birkaç ailenin cebinden çıkacak parada ya da şehrin iş insanlarının fedakârlığında değildir. Tekirdağspor’un kurtuluşu, bu şehirde gerçek bir taraftarlık bilincinin oluşmasındadır.
Yıllardır aynı yanılgının içerisindeyiz. Birileri gelecek, kulübün borçlarını ödeyecek, transferler yapacak, takımı şampiyonluğa taşıyacak. Biz de uzaktan seyredip başarı geldiğinde tribündeki yerimizi alacağız. Taraftarlık, başarıya ortak olmak değil, başarının oluşmasına katkı sunmaktır.
Şehrinin takımına sahip çıkmak istiyorsan formasını alacaksın. Atkısını, polarını, anahtarlığını alacaksın. Bunları yalnızca birer eşya olarak değil, kulübün yaşamasına sunduğun küçük birer katkı olarak göreceksin. Maça gideceksin. Yönetim, “Bu hafta karşılaşma ücretsiz” dediğinde bile bu duruma: “Hayır, maç biletli olacak” diye karşı çıkacaksın. Yanında götürdüğün beş yaşındaki oğluna da bilet alacaksın. Çünkü o çocuğa yalnızca futbol izletmeyecek, bir şehre ait olmanın ne demek olduğunu öğreteceksin. taraftarlık kültürü babadan oğula, nesilden nesile aktarılan bir aidiyetle oluşur.
Bugün İstanbul’un üç büyük kulübünün bir maçına gitmek için binlerce lira harcamaktan çekinmeyen bizler, kendi şehrimizin takımına birkaç yüz liralık katkıyı neden çok görüyoruz? Büyük takımların formalarına, yayınlarına, ürünlerine ayırdığımız bütçenin küçük bir bölümünü Tekirdağspor’a ayırsak, ortaya nasıl bir ekonomik güç çıkacağını hiç düşündük mü?
Bursaspor, Kocaelispor, Ankaragücü, Eskişehirspor ve Göztepe…
Bu kulüplerin ortak özelliği yalnızca geçmişte elde ettikleri sportif başarılar değildir. Asıl güçleri, bulundukları ligden bağımsız olarak varlıklarını sürdüren taraftar kültürleridir. Amatör kümeye kadar gerileyen Göztepe’nin yeniden Süper Lig’e uzanan hikâyesi de bize bir gerçeği hatırlatır: Güçlü yönetimler, ekonomik yatırımlar ve doğru sportif planlamalar kadar, kulübü yalnız bırakmayan bir taraftar kitlesi de önemlidir.
Büyük kulüp olmak yalnızca büyük liglerde mücadele etmek değildir. Büyük kulüp olmak, kötü gününde de arkasında büyük bir şehir bulabilmektir.
Tekirdağspor’un bugün en büyük eksikliği budur.
Kulübü yönetecek insanlardan sürekli fedakârlık bekliyoruz. Oysa fedakârlığı yalnızca yönetim kuruluna yükleyen bir anlayışın sürdürülebilir olması mümkün değildir. Başkanın cebine bakarak, iş insanlarından bağış bekleyerek, her kongrede yeni bir kurtarıcı arayarak bir spor kültürü inşa edemeyiz. Üstelik taraftar desteğinin büyüklüğü yalnızca ekonomik karşılığıyla ölçülmez. Bir yönetici, arkasında kulübüne sahip çıkan binlerce insan gördüğünde kendisini yalnız hissetmez. Üç lira ayırmayı düşündüğü bütçeyi beş liraya çıkarmanın yollarını arar. Çünkü yaptığı fedakârlığın karşılıksız kalmadığını, verdiği mücadelenin yalnızca kendisine ait olmadığını bilir.
Tekirdağspor’a sahip çıkmak için zengin olmaya gerek yok. Bir forma, bir atkı, bir maç bileti… Herkes kendi imkânı ölçüsünde katkı sunduğunda, birkaç kişinin omuzlarında taşınmaya çalışılan yük bütün bir şehrin ortak sorumluluğuna dönüşür.
Çünkü Tekirdağspor’un geleceğini yalnızca kongre salonlarında seçilen insanlar belirlemeyecek. Tribündeki baba, yanındaki çocuk, esnaf, öğrenci, işçi, emekli, kısacası bu şehirde yaşayan herkes belirleyecek.
Tekirdağspor’un yeni bir kurtarıcıdan önce, kendisini gerçekten sahiplenen bir şehre ihtiyacı var.
TEKİRDAĞ CANLI HABER
-->
