Beden açsa, dil yemek ister; ruh eksikse, kalp eğlenceye yönelir. Bu, hayatın sade ama sert bir mantığıdır. Eski ustaların dediği gibi: her hareket, bir eksikliğin gölgesinde doğar.

Açlık, en dürüst öğretmendir. Midede yankılanan o boşluk, insanı sofraya çağırır. Lokma ağza vardığında ise bir dönüşüm başlar: eksiklik tamamlanır, hareket sona erer. Çünkü amaç hasıl olmuştur. Ne daha fazlası gerekir ne de daha azı. İşte burada insanın doğası, sade bir matematik gibi çalışır.

Ruh da böyledir ama daha sinsi, daha derindir. Mutsuzluk, görünmez bir açlıktır. İnsan bunu çoğu zaman adlandıramaz; sadece içini oyan bir boşluk hisseder. İşte tam o noktada eğlence devreye girer. Kahkahalar, gürültü, kalabalıklar…

Hepsi o sessiz eksikliği bastırmanın yollarıdır. Fakat burada ince bir kırılma vardır: Bedenin açlığı doyar, ruhun açlığı ise çoğu zaman sadece oyalanır.

Sürekli eğlenmek isteyen insan, aslında sürekli bir eksikliği taşıyan insandır. Çünkü gerçek doyum, tekrar tekrar talep etmez kendini.

Tok olan insanın yemeğe saldırmaması gibi, huzuru bulan insan da eğlenceye sığınmaz. Eğlence, yerinde bir ihtiyaçken; sürekli hale geldiğinde bir işarete dönüşür: İçeride tamamlanmamış bir şeyler vardır.

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 113. sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER