Bazı insanlar vardır, eğilip bükülmeden yaşarlar. Kalemleri satılık değildir, dilleri kiraya verilmez, yürekleri yönünü şaşırmaz. İşte Nihat Genç tam da böyle bir insandı. Hayatı boyunca bir duruşun, bir isyanın, bir vicdanın sesi oldu. Kimi zaman yalnız kaldı, kimi zaman hedef gösterildi ama hiçbir zaman inandıklarından vazgeçmedi.

Nihat Genç, sadece bir gazeteci, bir yazar, bir düşünür değil; bu toprakların vicdanıydı. Dik yaşadı, çünkü doğruyu eğmeden söyledi. Dik yaşadı, çünkü kalemini hiçbir zaman bir siyasi partinin rüzgarına kaptırmadı. Türkiye’nin her köşesinde yaşanan çürümüşlükleri, sahtekârlıkları, ikiyüzlülükleri açık açık yazdı. O yazdıkça bazıları rahatsız oldu ama halkın büyük bir kısmı, iç sesi haline gelen bu gür kaleme tutundu.

Değerlere bağlıydı. Memleketi için derdi vardı. Ne Batı hayranlığına kapıldı, ne Doğu mistisizmine savruldu. Bu ülkenin sokaklarında yürüyen, evlerinde yoksullukla mücadele eden insanlara yoldaş olmaya çalıştı. Onun dili biraz sertti, evet. Ama o sertlik yalana, riyaya, talana karşıydı. Mazluma, garibana, haklıya karşı ise her zaman yumuşacık bir kalbi vardı.

Nihat Genç, artık aramızda değil. Ama ardında eğilmemiş bir ömür, susmamış bir kalem, unutulmaz bir vicdan bıraktı. O, her satırında dik durmayı öğretti. Gittiği yer de bilsin ki, ardında kalanlar onun gibi konuşan bir sese, onun gibi yazan bir kaleme hasret kalacak.

Dik yaşadı. Ve evet, dik bir şekilde hayata gözlerini yumdu.

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 102. Sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER