Erkekler ağlamaz derler. Belki bu yüzden erkeklerin ayrılık acısı da sessiz yaşanır. Görünmez, ama yerle bir eder. İçinde fırtınalar kopar, dışarıdan sadece bir sessizlik gibi görünür. Oysa ayrılık, bir erkeğin dünyasında sandığımızdan daha derin bir çöküş yaratır.
İlişki sırasında çoğu erkek duygularını kelimelere dökemez. Sevdiğini söyler belki, ama nasıl sevdiğini, neden sevdiğini, vazgeçemeyişini tarif edemez. Kadın, ayrılığı yaşarken konuşur, anlatır, ağlar. Erkekse yutar. İlişki bitince, kadının yarası kanarken erkeğinki daha yeni açılır. Kadın geçmişi geride bırakmak için savaşırken, erkek geçmişin içine çöker.
Sabahları uyanmak istemez. Zaten uyumak da istemez, ama başka çare de bulamaz. Yatak, bir kaçış olur ona. Koca gün yatakta geçer, bazen gözlerini tavana dikip düşünerek, bazen hiçbir şey düşünmeden, öylece. Ne işe gitmek ister, ne arkadaş görmek. Sosyal medya hesaplarını siler ya da saatlerce bakar bir profil fotoğrafına. Telefonun çaldığını duymaz. Açsa da konuşmaz. Çünkü konuşacak ne hali, ne kelimesi vardır.
Başka biriyle konuşmak, tanışmak, gülmek… mümkün değil. Sadece “o” geçer aklından. Onun gülüşü, sesi, saçını düzeltme şekli. Ayrılık, sadece bir ilişkinin bitişi değil, kendinden de biraz eksilmek demektir erkek için. O eksiklik, hiçbir kadınla dolmaz bir süre. Erkek susar. Gülerken bile yarım güler. Kalabalığa karışsa da yalnız kalır.
Dışarıdan güçlü görünmek zorunda olduğu için, kimse fark etmez bu çöküşü. Ne dostu, ne ailesi. Ama içten içe çürümeye başlar. Sevdiği kadını bir daha görememe fikri, pişmanlıkları, “daha farklı davransaydım”ları kemirir. Ve en çok da “geri gelmeyecek” olması yakar canını.
Zaman geçtikçe, evet, kabuk bağlar bu yara. Ama o kabuğun altında hâlâ sızlar bir yer. Erkek, ayrılığı belki aylar sonra fark eder. Acısı geç gelir ama derine işler. Ve çoğu zaman, ondan sonra seveceği her kadına karşı eksik başlar. Çünkü eski bir yıkıntının üstüne yeni bir bina inşa etmek kolay değildir.
Erkeğin ayrılık sonrası yaşadığı bu sessiz çöküş, çoğu zaman görülmez. Çünkü o ağlamaz. Ama gözyaşıyla değil, suskunlukla ağlar. Ve belki de en çok, o zaman büyür. Ya da o zaman, en çok kaybeder kendini.
Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 99. sayısından alınmıştır.
TEKİRDAĞ CANLI HABER
-->
