Trakya’nın bereketli topraklarında yaz boyunca sarı bir ordu gibi dizilen ayçiçekleri vardır. Uzaktan bakıldığında bir tabloyu andırır bu manzara. Özellikle Temmuz sabahlarında, güneşe doğru başlarını çevirmiş bu çiçekler, gökyüzüyle konuşan sarı yüzleriyle insanı büyüler. Ne var ki bu büyü, aslında ayçiçeğinin yalnızca bir anıdır; geçici, gösterişli ama henüz meyve vermemiş bir zaman dilimi.

Ayçiçeği, insanın yaşamına dair derin bir metafor sunar. Başlangıçta her şey ışıl ışıldır. İnsan da tıpkı ayçiçeği gibi başını yukarı kaldırır, güneşe döner. Güzelliği, enerjisi, iddiası vardır. Kibirle karışık bir öz güvenle hayata bakar. İnsan hayatının bu dönemi, en fazla ilgi çektiği, en çok beğenildiği zamanlardır. Herkes onun fotoğrafını çeker; “ne güzelsin” der. Ama bu dışa dönük parıltının ardında gerçek bir olgunluk yoktur. Tıpkı ayçiçeğinin o dönemde henüz yağ vermemesi gibi.

Zaman geçer. Güneş, o sarı başa ağır ağır baskı yapar. Kavurur. Ayçiçeği artık başını eğmeye başlar. Çehresi değişir. O gösterişli sarı, yerini solgunluklara bırakır. İnsanlar artık onunla fotoğraf çekmek istemez. Ama tam da bu an, onun en verimli olduğu zamandır. Yağı olgunlaşmıştır, özü içindedir artık. Tevazu başını öne eğmiştir. Gerçek değer, o ilk bakışta çarpan güzellikte değil, sabırla büyüttüğü içsel derinliktedir.

İnsan da ancak başını güneşe uzatıp yanmayı göze aldıktan, gösterişin cazibesinden sıyrılıp içe döndükten sonra meyve vermeye başlar. Belki artık eskisi kadar çekici görünmez; ama içi doludur. Hayat karşısında kibirli değil, vakurdur artık. Gülüşü bile derinlik taşır.

Ayçiçeğinin bu hikâyesi, bize insanın hakiki yolculuğunun dışa değil içe olduğunu fısıldar.

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 82. – 83. sayılarından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER