Benim çocukluğumda komşuluk vardı. Küçüklerin büyüklerine saygısı, büyüklerin küçüklerine sevgisi vardı. Komşunun bir derdi olduğunda yardıma gidilir, çözüm için birlikte araştırma yapılırdı. Annemiz kısa süreliğine bir yere giderken veya bir yakını öldüğünde cenazeye giderken bizi komşumuza bırakırdı. Komşuyla yemek, ekmek, dert kısacası gerektiğinde gerekli olan her şey paylaşılırdı. Sonra ne oldu anlayamadık ama bugün geldiğimiz noktada bizler geçmişten gelen iyi özelliklerimizin tamamını, paylaşmanın güzelliğini, komşuluk ilişkilerimizi kısacası özümüzü kaybettik. Bugün geldiğimiz noktada Pandemi döneminin de yardımıyla yabanileştik ve birbirimizden uzaklaştık. 

Benim çocukluğumda bayram sabahlarını iple çekerdik. Alınan yeni elbise ve ayakkabılarımızı giyeceğimiz, komşuları gezip bayram harçlığı ve şeker toplayacağız, arkadaşlarımızla o gün birlikte dolaşacağız diye… O yıllarda bayramlar arasında ayrım yapılmazdı. Milli Bayramlarda, Dini Bayramlar da ayni coşkuyla kutlanırdı. Benim çocukluğumda Muratlı’da İlkokul ve Ortaokul vardı. 23 Nisan’da ilkokulların düzenlediği gösterilere bütün veliler giderdi. 19 Mayıs’ta Ortaokul öğrencileri gösteri düzenlerdi. Erkekler de kızlarda bayram için kıyafetlerini giyerlerdi. Kızlar bazen şort bazen de etek giyerlerdi. Kimse de bu kızlar niye şort giyiyor diyerek yadırgamaz, başka türlü düşüncelere kapılmazdı. Tören sonrası evlerine dönerlerken “Çocuklar ne güzel hazırlanmışlar. Erkekler nasıl kule yaptılar. Kulenin tepesine çıkan çocuk nasıl da bayrağı açtı. Kızlarda ne kadar güzel hareketler yaptılar” diye konuşurlardı. Törenlerde çocuklarını sürekli alkışlardılar.

Sonra yıllarla birlikte birçok şey değişti. Bizler aslımızı da, neslimizi de unuttuk, özümüzü kaybettik. Köklerimizden gelen güzel özelliklerimizi birer birer yitirdik. Bu günlere geldik, geldik ama ne o eski bayramlar ne de o eski insanlar kaldı. Benim bayramlarım eskiye baktığında bugün sanki lütfen kutlanır gibi oldular. Ben bayramlarımı geri istiyorum. Aslında istediğim ve özlediğim bayramlar değil; asıl özlediğimiz o dönemdeki yaşadığımız insanlarımız ve onların bizlere karşı tavırları, sevmeyi ve paylaşmayı bilmeleri, kısacası özlerini kaybetmemiş olmalarıdır. Ben bayramlarımı da o eski dostlarımı da özledim ve geri gelmelerini istiyorum.

Her gününüzün bayram gibi geçmesi, bayramların ayrım yapılmadan aynı coşku ve güzelliklerle kutlanması, bayramlarımızın ve özümüzün geri gelmesi ve insanımızın gönlünce bayramlarını kutlaması dileğiyle. Buluşuncaya kadar esen kalın…

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 81. sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER