Durun arkadaşlar durun, hemen sevinmeyelim.

Gazeteci dediysek bunu okuyan sen, yazan ben, sevinen diğer arkadaşım için değil; Kocaeli’deki gazeteciler içindi bu müjde.

Dönemin Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanı Fikri Işık, Kocaeli Gazeteciler Cemiyeti’nin üyelerini konut sahibi yapmak amacıyla 24-25 dönümlük alanı Milli Emlak Genel Müdürlüğü’nden TOKİ’ye aktardıklarını açıklamıştı.

Yanlış hatırlamıyorsam sene 2015’ti bu açıklama yapıldığında.

Ve 2018 ya da 2019 yılında evler kendilerine teslim edilmişti.

Onlarca meslektaşımız arsa bedeli ödemeden “Deniz manzaralı” evlerine gerçekten çok uygun fiyatlara TOKİ aracılığı ile sahip olmuştu.

Başka yerlerde de yapılmıştı benzer projeler.

Hatta kimisi yerel yönetimler aracılığı ile!

Peki bizde durum ne gelin bir bakalım mı?

Çok oldu değinmiyorum bizlerin yaşadıklarına…

Her geçen gün yaşadığımız sorunların artması, ekonomik kaynakların özgürlüklerimiz gibi günden güne yok olmasına.

Böyle durumlarda ortaya çıkan dayanışmanın, Tekirdağ’da bir türlü doğmamasına.

Sevgili Cumhuriyet Halk Partisi Tekirdağ Milletvekili Nurten Yontar’ın Basın Danışma Eray Alkan’ın bir paylaşımı alevlendirdi yine aslında içimizdeki bastırılmış ancak gerçek hayatta her gün hissettiğimiz duyguları ortaya çıkarmaya…

Eskişehir’de Odunpazarı Belediyesi’nin 2016 yılında yaptığı Basın Parkını örnek vermiş Eray Bey ve çok güzel bir söz söylemiş; “10 Ocak’larda nutuk atmak yerine temel atabiliriz.” demiş.

Hem iktidara hem muhalefete destek çağrısı yapmış.

Türkiye’nin dört bir yanında gazetecilerin yaşadığı sorunları ortadan kaldırmak için gerek merkezi gerek yerel yönetimlerin bu yönde çalışmalarına aslında sıkça rastlar olduk.

Bizde neden olmuyordu bu çalışmalar?

Peki sorun neredeydi?

Tekirdağ mı? Yoksa biz gazeteciler mi?

Neden sesimizi kimse duymuyordu?

Neden hem genel hem yerel yönetim bizi yok sayıyordu?

Düne kadar var olan imkanlar (küçük bir moba) bile yıllardır ortalarda gözükmüyordu?

Her seçimde bizler için vaatler verenler seçildikten sonra bizi neden sona atıyordu?

Sanırım tüm bu soruların cevabı da bizde saklıydı.

Siyasilerin, yerel yönetimlerin, sivil toplum kuruluşlarının, en çok da halkın dertlerini kamuoyuna aktarırken kendimizi hep arka plana iter olduk.

Kimimiz günü kurtaracak 3-5 kuruşun peşine düşüp siyasilerin maskarası oldu, kimimiz ise gerçekten gazetecilik yapmak için uğraştı, aç kaldı ve meslekten koptu.

Aramızda çok değerli büyüklerimiz de oldu onlardan çok şeyler öğrendiğimiz, çok değersiz kişilerde girdi aramıza asla yapmamamız gerekenleri yapınca neler olduğunu görmemizi sağlayan.

Ancak kimse Tekirdağ’a gelen bir üst düzey devlet görevlisine dertlerimizi anlatamadı.

Milletvekillerimiz el birliği yapıp bizlerin sorunlarını konuşmadı.

Yerel yönetimler hep çözüm arayışında olsa da arayış hiç sonlanmadı.

Kamuoyu aramızdaki çürüklerden dolayı bizlerin arkasında durmadı.

Olan hep bizlere oldu.

İnsanların kendi çıkarları adına açtıkları bazı dernekler de basının dertlerine çare olmak yerine “Emrimde şu kadar gazeteci var” dedikleri koyun pazarına döndü.

Kızmayın bana arkadaşlar, gerçeklerle yüzleşelim.

Derdim bağcı değil; üzüm yemek, yedirmek!

Hepimizin yaşam mücadelesi verdiği mesleğimizi hep birlikte güçlendirmek için söylüyorum bunları ve de söyleyeceğim daha fazlasını!

Sorular soralım, gündem oluşturalım, kalemimizi bir kez de kendimiz için kullanalım.

Gücümüzü görelim, gösterelim!

Belki bir gün bizlerin de bir parkı, bir anıtı, bir çay bahçesi, bir yeri, bir evi olur…

Ne dersiniz?

Unutulmaması gereken bu şehirde, bu meslek onuru için bir tuğla bile koymak, bir “Basın Parkı” ya da “Gazeteciler Evi” temeli atmak, sadece gazetecilere değil demokrasiye yapılan bir yatırımdır.

O temel bir gün Tekirdağ’da da atılacak…

Yeter ki biz, o günü yazmaktan hiç vazgeçmeyelim!

Saygılarımla…

Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 92. sayısından alınmıştır.

TEKİRDAĞ CANLI HABER