
Tiyatro; seyirciyi sadece sahnede gördüğü acıklı olaylarla ağlatıp rahatlatmayı reddeder. Onun yerine sahnede toplumsal çarpıklıkları komik veya mesafeli bir dille ele alarak seyirciyi önce güldürür.
Seyirci sahnede yaşanan trajikomik duruma gülerken, birdenbire o güldüğü şeyin aslında kendi hayatındaki adaletsizlikler, sömürü düzeni, ya da kendi duyarsızlığı olduğunu fark eder. İşte tiyatro tam bu noktada “Az önce güldün ama aslında neye güldüğünün farkında mısın?” diyerek seyirciyi kendi vicdanıyla ve toplumsal gerçeklerle baş başa bırakır. Deyim yerinde ise o gülüşün hesabını sorar.
BİR RUMUZUN ARDINDAKİ TOPLUM: RUMUZ GONCAGÜL
Bu oyunun bende ayrı bir yeri var. Rumuz Goncagül’ü ilk kez Sarıyer Halk Eğitim Merkezi Tiyatro Topluluğu’nun yorumuyla izlediğimde çok etkilenmiştim. Ardından amatör tiyatro çalışmalarında bulunduğumuz Bolu Kültür Merkezi Sanat Tiyatrosu’nda sahnelemeyi düşündüm. İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçı Aslı İÇÖZ’ün rejiden, dekor ve müziğe uzanan desteğiyle oyunu araştırmaya koyuldum. İstanbul Şehir Tiyatroları kütüphanesinden yaptığım çalışmalar, sahne, kostüm ve dekor üzerine aldığım notlar, tiyatroya yalnızca seyirci olarak değil, sahne kuran biri olarak ta yorumlamamı sağladı.

Oyunun müziklerini kullanabilmek için Timur SELÇUK’la görüşmem gerektiğinde, Sıraselviler’deki müzik atölyesine davet etti. Bolu’da bir amatör toplulukla çalıştığımı öğrenince çok mutlu oldu. Amatör tiyatroyu desteklediğini, müzikleri için telif istemeyeceğini, belirtti. Hatta uygun bir kuyruklu piyano olursa konser vermeyi bile teklif etti.
Bu karşılaşma, sanatın yalnızca sahnede olup bitende ibaret olmadığını öğretti bana. Bir oyunun arkasında araştırma, emek, dayanışma ve sanatın başkalarına ulaşmasını isteyen insanların cömertliği vardı. Profesyonel sanatçıların bir amatör topluluğa destek vermesi sanatın duvarlar ve kurumlar arasına sıkıştırılamayacağını gösterir.

Yıllar sonra Rumuz Goncağül’ü Tekirdağ Şehir Tiyatrosu’nun Yılmaz İçöz Sahnesi’nde izlerken bütün bu deneyim yeniden canlandı. Ancak bu kez geçmişi hatırlamakla yetinmedim. Oyunun bugüne ne söylediğini ve bir kent tiyatrosunun böyle bir metni neden sahnelemesi gerektiğini de düşündüm.
BİR GAZETE İLANINDAN TOPLUMSAL ELEŞTİRİYE
Oyunun yazarı Arayıcı’nın 1977 yılında yazdığı Rumuz Goncagül; İnsaaf Hanım ile kızı Gülsüm’ün gelecek arayışından yola çıkar. Bir gazete ilanı ve bir rumuz çevresinde gelişen olaylar, zamanla evlilik kurumunu, ekonomik güvencesizliği, kadınların toplumsal konumunu ve insan ilişkilerinin çıkar hesaplarıyla kuşatılmasını sorgulayan bir anlatıya dönüşür. Oyununun sunumu Geleneksel Türk Tiyatrosunun, özellikleri olan orta oyununun anlatım olanaklarından yararlanırken, çağdaş bir toplumsal eleştiri kurar. Seyirci güler, fakat gülüşün ardında ekonomik zorlukları, toplumsal baskıları ve insanın kendisini kabul ettirme çabasını görür.
Oyunun asıl meselesi, kimin kiminle evleneceğinden ibaret değildir. İnsanların hayatlarını hangi koşullarda kurabildiğidir. Belki de oyunun vermek istediği mesajda buradadır. Aradan geçen yıllarda gazete ilanlarının yerini dijital platformlar aldı. Tanışma biçimi değişti. Fakat ekonomik güvencesizlik, gelecek kaygısı ve toplumsal yargıların insan ilişkileri üzerindeki etkisi ortadan kalkmadı.

ŞEHİR TİYATROMUZUN SEZON AÇILIŞINDA BU OYUNU SEÇMESİ ÖNEMLİDİR.
Çünkü bir şehir tiyatrosunun görevi yalnızca seyirciyi eğlendirmek değildir. Kentin kültür yaşamına düşünsel bir katkı sunmaktır. Türk tiyatrosunun güçlü metinlerini yeniden yorumlamak, onları yeni kuşaklar ile buluşturmak ve toplumsal sorunları sanat diliyle tartışmaya açmak sorumluluğun bir parçasıdır.
Burada benim için asıl değer, geçmişte emek verdiğim metnin bir kez daha sahnede hayat bulmasıydı. Sarıyer’de başlayan etkilenme, Bolu’da sahneleme arayışına dönüşmüş; İstanbul’da yapılan araştırmalar ve sanatçılar arasındaki dayanışma ile güçlenmişti. Tekirdağ’daki temsil ise bu yolculuğu yeniden düşünmemi sağladı.
Bir oyunun ömrü, ilk sahnelendiği dönemle sınırlı değildir. Onu yaşatan sonraki kuşakların metinde kendi sorunlarını bulabilmesidir. Sonuç olarak bir toplumun aynası tiyatro sahnesinde kurulur. Fakat o aynada gördüklerimizi değiştirmek, sahneden çıktıktan sonra başlar. Perde kapanır. Sorumluluk seyirciye kalır.
Yönetmeninden, Işıkçıya, teşrifatçıdan, makyöze, kostüm sorumlusundan, sahne amirine, sahneyi özenle hazırlayan dekorcuya, sahnede oyuncuya görünmez destek veren suflözden, tüm karakterleri sahnede canlandıran oyunculara, hepinizi ayrı ayrı kutluyorum.
YAZAN: OKTAY ARAYICI
YÖNETEN: MURAT KARASU
YÖNETMEN YARDIMCISI: PINAR EFE KARABEKTAŞ
MÜZİK: TİMUR SELÇUK
HAREKET DÜZENİ: CİHAN YÖNTEM
DEKOR- KOSTÜM TASARIMI: BAŞAK ÖZDOĞAN
IŞIK TASARIMI: İZZETTİN BİÇER
MÜZİK DİREKTÖRÜ: RAHİM OZAN DEMİR
DRAMATURG: MEHMET ALİ YILMAZ
AFİŞ TASARIMI: GAMZE DİNDAR
REJİ ASİSTANLARI: MERYEM ASİL – DAMLA KAYA AZLAĞ
OYUNCULAR: ANIL KIR – AYKUT KARATAY – AYLİN KARAÇAY ÖZÇELİK – BURAK ÇAĞATAY SERİNBAŞ – ÇETİN KARAGÖZ – GÜRAY ÖZÇELİK – HASAN TANILMIŞ – KÜBRA KİP KIR – KÜBRA TEKTAŞ
TEKNİK EKİP
SAHNE AMİRİ: NEDİM YILMAZ
IŞIK OPERATÖRÜ: ÇAĞKAN ÇINARCI – ANIL BAHRİSEFİT – BİRKAN BİLGE
SAHNE MAKİNİSTİ: SOYDAN TÜRSÜN – MEHMET YURDAKUL DEMİR – İBRAHİM EMRAH ERTETİK – UMUT ÖZPOLAT
KONDÜVİT: SELÇUK ERGENE
TEŞRİFAT: SEMA NURAY UZUNER
MAKYÖZ: SEDA ÖZCAN
TERZİ: MERVE TEMİZEL
SAHNE AMİRİ: NEDİM YILMAZ
İDARİ MÜDÜR: MURAT BAŞYAZGAN
Güven Tekirdağ Gazetesi’nin 115. sayısından alınmıştır.
TEKİRDAĞ CANLI HABER

-->